در روز بیست‌وهشتم از تمرین‌های شکرگزاری، قرار نیست دنبال اتفاقی عجیب‌وغریب بگردید. منظور از «معجزه‌های زندگی» همان لحظه‌ها، آدم‌ها و فرصت‌هایی است که زمانی برایمان ارزشمند بوده‌اند، اما بر اثر عادت یا شتاب روزانه کمتر به آن‌ها توجه می‌کنیم.

تمرین به یاد آوردن معجزه‌های زندگی از شما می‌خواهد چند دقیقه به گذشته و حال نگاه کنید و چیزهایی را به یاد بیاورید که حضورشان زندگی را برایتان آسان‌تر، امن‌تر یا دوست‌داشتنی‌تر کرده است. این کار وعدهٔ تغییر جادویی شرایط نمی‌دهد؛ ارزش آن در تغییر دادن نقطهٔ توجه و دیدن داشته‌هایی است که معمولاً بدیهی فرض می‌شوند.

به یاد آوردن معجزه‌های زندگی چگونه انجام می‌شود؟

یک جای نسبتاً آرام انتخاب کنید و بدون تلاش برای ساختن جمله‌های زیبا، دست‌کم پنج مورد را به یاد بیاورید. برای هر مورد، چند ثانیه مکث کنید و از خودتان بپرسید: «اگر این اتفاق یا این آدم در زندگی من نبود، چه چیزی را از دست می‌دادم؟»

  1. یک خاطرهٔ خوب از کودکی، مدرسه، سفر یا دورهمی خانوادگی را انتخاب کنید.
  2. نام یک نفر را به یاد بیاورید که در زمان دشواری، همراه یا پشتیبان شما بوده است.
  3. به فرصتی فکر کنید که مسیر زندگی‌تان را بهتر کرده؛ حتی اگر کوچک بوده باشد.
  4. یک امکان روزمره مانند داشتن خانه، غذا، خواب، رفت‌وآمد یا فرصت یادگیری را ببینید.
  5. برای هر مورد، در دل خود یا با صدای آرام بگویید: «سپاسگزارم که این را در زندگی‌ام داشته‌ام.»

در این تمرین، تعداد موارد اهمیت کمتری از کیفیت توجه دارد. مرور سریع فهرستی بلند ممکن است فقط به یک کار تکراری تبدیل شود؛ اما مکث کوتاه روی یک خاطرهٔ واقعی، ارتباط عاطفی بیشتری ایجاد می‌کند.

چه چیزهایی می‌توانند در فهرست شکرگزاری قرار بگیرند؟

کلمهٔ «معجزه» ممکن است ذهن را به سمت موفقیت‌های بزرگ، نجات‌های غیرمنتظره یا رخدادهای خارق‌العاده ببرد. در این تمرین، می‌توان معنایی ساده‌تر و زمینی‌تر برای آن در نظر گرفت: هر چیزی که نبودنش را به‌وضوح احساس می‌کردید و بودنش به زندگی شما ارزش داده است.

  • آدم‌ها: والدین، همسر، فرزند، دوست، معلم، همکار یا حتی فردی که در یک روز سخت برخوردی محترمانه داشته است.
  • فرصت‌ها: امکان تحصیل، یادگیری مهارت، شروع دوباره، کار کردن یا ساختن یک رابطهٔ بهتر.
  • لحظه‌ها: خندهٔ یک کودک، یک گفت‌وگوی صمیمی، رسیدن سالم به خانه یا آرامش چند دقیقه‌ای.
  • توانایی‌ها: دیدن، شنیدن، راه رفتن، فکر کردن، تصمیم گرفتن یا توان کمک خواستن.
  • درس‌های زندگی: تجربه‌هایی که آسان نبوده‌اند اما شناخت بیشتری از خود یا دیگران به شما داده‌اند.

چطور این تمرین را شخصی‌تر و واقعی‌تر کنیم؟

اگر نوشتن برایتان راحت‌تر است، نام هر مورد را در دفتر شکرگزاری ثبت کنید و کنار آن فقط یک جملهٔ مشخص بنویسید. به‌جای «خانواده‌ام را دوست دارم»، می‌توانید بنویسید: «امروز وقتی خسته بودم، خواهرم بدون اینکه از او بخواهم برایم غذا آورد.» جزئیات، تمرین را از جمله‌های کلی و تکراری جدا می‌کند.

در خانواده نیز می‌توان این کار را به گفت‌وگویی کوتاه تبدیل کرد. هرکس یک اتفاق یا شخصی را که بابتش قدردان است بیان کند؛ بدون اینکه دیگران ارزش انتخاب او را قضاوت یا با تجربهٔ خودشان مقایسه کنند. حتی کودکان می‌توانند از یک بازی، خوراکی، دوست یا لحظه‌ای که احساس امنیت داشته‌اند حرف بزنند.

اگر چیزی برای شکرگزاری به ذهنمان نرسید چه کنیم؟

نباید خودتان را مجبور کنید که احساس مثبت داشته باشید. گاهی خستگی، سوگ، فشار مالی یا اختلاف خانوادگی اجازه نمی‌دهد خاطره‌ای خوش به‌راحتی به ذهن برسد؛ در چنین شرایطی انتخاب یک واقعیت خنثی و قابل لمس، مانند نوشیدن آب یا داشتن چند دقیقه سکوت، کافی است.

همچنین لازم نیست برای انجام تمرین به خاطرات دردناک برگردید. هدف، قدردانی از چیزی است که اکنون ظرفیت فکر کردن به آن را دارید، نه نادیده گرفتن رنج‌ها یا وانمود کردن به اینکه همه‌چیز خوب است. اگر مرور خاطرات ناراحت‌کننده فشار زیادی ایجاد می‌کند، تمرین را متوقف کنید و از کمک یک متخصص بهره بگیرید.

جمع‌بندی تمرین روز بیست‌وهشتم

به یاد آوردن معجزه‌های زندگی یعنی برای چند دقیقه، داشته‌ها و آدم‌های ارزشمند را از حالت عادت بیرون بیاوریم و دوباره ببینیم. پنج مورد واقعی انتخاب کنید، دربارهٔ اثر هرکدام مکث کنید و شکرگزاری را با جزئیات بنویسید؛ بدون انتظار برای رخ دادن اتفاقی خارق‌العاده و بدون انکار دشواری‌های زندگی.