روز نوزدهم کتاب «معجزه شکرگزاری» به تمرین قدم‌های شکرگزاری اختصاص دارد؛ تمرینی ساده که شکرگزاری را از یک فکر گذرا به بخشی از حرکت روزانه تبدیل می‌کند. در این تمرین، فرد هنگام راه‌رفتن حدود ۱۰۰ قدم برمی‌دارد و با هر قدم، عبارت کوتاهی مانند «سپاسگزارم» را آگاهانه تکرار می‌کند.

هدف این کار سریع‌تر راه‌رفتن یا رسیدن به عددی خاص نیست. قرار است برای چند دقیقه، توجه از شتاب و حواس‌پرتی‌های معمول فاصله بگیرد و روی خودِ قدم‌ها، نفس‌کشیدن و چیزهایی قرار بگیرد که همین حالا ارزش قدردانی دارند.

روش انجام تمرین قدم‌های شکرگزاری

زمانی را انتخاب کنید که احتمال قطع‌شدن تمرین کمتر باشد؛ صبح پس از بیدارشدن، عصر هنگام بازگشت به خانه یا حتی در راهروی منزل می‌تواند مناسب باشد. مسیر امن و نسبتاً همواری انتخاب کنید و با سرعتی راه بروید که بتوانید بدون فشار، متوجه حرکت بدن خود بمانید.

  1. پیش از شروع، چند ثانیه مکث کنید و توجه خود را به بدن و محیط اطراف بدهید.

  2. قدم اول را بردارید و عبارت «سپاسگزارم» یا «خدایا شکرت» را در ذهن یا با صدای آرام تکرار کنید.

  3. همین روند را تا حدود ۱۰۰ قدم ادامه دهید و شمارش قدم‌ها را با آرامش انجام دهید.

  4. در پایان، برای چند لحظه بایستید و یک نعمت مشخص را به یاد بیاورید؛ مثلاً توان راه‌رفتن، هوای تازه، داشتن خانه یا حضور یکی از اعضای خانواده.

در این تمرین، تکرار عبارت نباید کاملاً مکانیکی شود. اگر عبارت «سپاسگزارم» برای شما کلی به نظر می‌رسد، می‌توانید آن را به یک موضوع مشخص پیوند دهید: «برای سلامتی‌ام سپاسگزارم»، «برای این فرصت استراحت سپاسگزارم» یا «برای داشتن کسی که به من اهمیت می‌دهد سپاسگزارم».

چرا شمارش قدم‌ها به تمرکز کمک می‌کند؟

شمارش، ذهن را به یک کار ساده و قابل پیگیری مشغول می‌کند و به همین دلیل ممکن است بازگشت به لحظه حال آسان‌تر شود. هم‌زمانی حرکت پا، شمارش و عبارت شکرگزاری نیز تمرین را از جمله‌ای کلی به تجربه‌ای ملموس تبدیل می‌کند.

این تمرین قرار نیست مشکلات زندگی را خودبه‌خود حل کند یا نتیجه‌ای قطعی و یکسان برای همه داشته باشد. فایده احتمالی آن بیشتر در ایجاد مکثی کوتاه، توجه به داشته‌های حاضر و تغییر آگاهانه تمرکز ذهن است؛ نتیجه‌ای که با تکرار منظم و بدون فشار ممکن است برای بعضی افراد محسوس‌تر شود.

اگر امکان راه‌رفتن در فضای بیرون ندارید

اجرای تمرین به پارک یا مسیر طولانی نیاز ندارد. می‌توانید در اتاق، راهروی خانه یا حیاط قدم بزنید. اگر فضای کافی برای حرکت مستقیم نیست، با رفت‌وبرگشت‌های کوتاه این کار را انجام دهید؛ فقط مراقب فرش لیز، پله، وسایل رهاشده و موانع مسیر باشید.

افرادی که به دلیل درد، آسیب، سرگیجه یا محدودیت حرکتی نمی‌توانند راه بروند، نباید برای کامل‌کردن عدد ۱۰۰ به خود فشار بیاورند. در چنین شرایطی می‌توانند در حالت نشسته، حرکت آرام پاها یا حتی تصور قدم‌برداشتن را با تکرار عبارت شکرگزاری همراه کنند؛ این جایگزین، معنای ذهنی تمرین را حفظ می‌کند اما نباید به‌عنوان توصیه درمانی تلقی شود.

چطور این تمرین را برای خانواده قابل اجرا کنیم؟

این تمرین برای کودکان و اعضای خانواده لازم نیست رسمی یا طولانی باشد. می‌توانید از هر نفر بخواهید هنگام چند قدم آهسته، یک چیز کوچک را نام ببرد که بابت آن خوشحال یا سپاسگزار است؛ مثل صبحانه، دوست، بازی، حیوان خانگی یا زمانی برای کنار هم بودن.

بهتر است کسی را مجبور به بیان احساسات یا تکرار جمله‌ای مشخص نکنید. شکرگزاری وقتی اثر ارتباطی بیشتری دارد که انتخابی و متناسب با حال هر فرد باشد، نه تکلیفی برای سنجش میزان مثبت‌اندیشی اعضای خانواده.

اشتباه‌هایی که تمرین را از هدفش دور می‌کنند

  • سرعت‌زدگی: اگر فقط برای تمام‌کردن ۱۰۰ قدم عجله کنید، فرصت توجه به تجربه از بین می‌رود.

  • تبدیل‌کردن تمرین به اجبار: یک روز کوتاه یا ناقص، دلیل مناسبی برای سرزنش خود نیست.

  • تکرار بی‌معنا: بهتر است گاهی نعمت مشخصی را در ذهن بیاورید تا عبارت شکرگزاری از حالت عادت کاملاً خودکار خارج شود.

  • نادیده‌گرفتن ایمنی: مسیر تمرین باید روشن، هموار و متناسب با توان جسمی شما باشد.

جمع‌بندی روز نوزدهم؛ تمرین قدم‌های شکرگزاری

تمرین قدم‌های شکرگزاری یعنی حدود ۱۰۰ قدم آهسته و آگاهانه، همراه با تکرار یک عبارت سپاسگزاری و توجه به یک نعمت واقعی. اصل تمرین در حضور ذهن است، نه سرعت، فضای خاص یا اجرای بی‌نقص. آن را کوتاه، ایمن و متناسب با توان خود انجام دهید تا شکرگزاری از یک جمله به مکثی واقعی در میان روز تبدیل شود.