پسانداز ماهانه با درآمد محدود، بیشتر از آنکه به درآمد بالا وابسته باشد، به زمانبندی و جدا کردن پول پیش از خرجکردن نیاز دارد. لازم نیست از همان ماه اول مبلغ بزرگی کنار بگذارید؛ هدف اولیه این است که مبلغی ثابت، هرچند کوچک، از چرخهٔ هزینههای روزمره خارج شود.
برای خانوادهها، بهترین روش معمولاً ترکیبی از سه کار است: ثبت هزینههای واقعی، تعیین سقف برای مخارج انعطافپذیر و انتقال خودکار پسانداز در روز دریافت درآمد. این روش فشار تصمیمگیری را کم میکند و اجازه نمیدهد پول باقیمانده، که معمولاً تا پایان ماه ناپدید میشود، تنها منبع پسانداز باشد.
پسانداز ماهانه با درآمد محدود را با مبلغی ثابت شروع کنید
مبلغ پسانداز را بر اساس درآمد واقعی و هزینههای ضروری تعیین کنید، نه بر مبنای یک درصد ثابت که برای همهٔ خانوادهها مناسب نیست. اگر درآمد ماهانه نوسان دارد، میتوانید یک مبلغ پایهٔ کم برای همهٔ ماهها و یک مبلغ تکمیلی برای ماههای بهتر در نظر بگیرید.
پسانداز را در همان روز دریافت حقوق یا درآمد کنار بگذارید. اگر انتقال خودکار بانکی برایتان ممکن نیست، یک حساب یا کیف پول جداگانه داشته باشید و قبل از پرداخت هزینههای غیرضروری، مبلغ تعیینشده را به آن منتقل کنید.
- مبلغ شروع باید آنقدر واقعبینانه باشد که احتمال برداشت دوباره از آن کم شود.
- افزایشهای کوچک، مانند اضافه کردن مبلغی اندک پس از افزایش درآمد، از شروع سنگین و ناپایدار بهتر است.
- پسانداز را با پول باقیماندهٔ پایان ماه اشتباه نگیرید؛ آن مبلغ ممکن است هیچوقت باقی نماند.
سه حساب یا پاکت برای جلوگیری از مخلوطشدن پولها بسازید
وقتی پول هزینههای ضروری، مخارج روزانه و اهداف آینده در یک حساب باشد، تشخیص اینکه چقدر میتوانید خرج کنید دشوار میشود. جدا کردن پول، حتی با چند پاکت یا یادداشت ساده، تصویر روشنتری از وضعیت مالی میدهد.
یک تقسیمبندی کاربردی میتواند شامل این بخشها باشد: هزینههای ثابت مانند اجاره و قبض، هزینههای متغیر مانند خرید روزانه و رفتوآمد، و پولی که نباید تا زمان مشخصی خرج شود. اگر چند حساب بانکی دارید، حساب پسانداز را از کارت مورد استفادهٔ روزمره جدا کنید تا دسترسی آسان، تصمیمگیری لحظهای را بیشتر نکند.
هزینههای نشتکننده را پیدا کنید، نه اینکه همهچیز را حذف کنید
کاهش هزینه زمانی دوام دارد که روی چند خرج تکرارشونده و کمتوجه تمرکز کند، نه حذف کامل تفریح یا خریدهای خانوادگی. هزینههای کوچک را برای دستکم ۳۰ روز ثبت کنید و کنار هر مورد بنویسید ضروری، قابل کاهش یا قابل حذف است.
در بسیاری از خانوادهها، خریدهای بدون برنامه، سفارش غذای تکراری، اشتراکهای بلااستفاده، کارمزدها و رفتوآمدهای قابل پیشگیری، فرصتهای بهتری برای اصلاح هستند. حذف یک هزینهٔ کوچک اما ماهانه، از صرفهجویی مقطعی در خریدهای ضروری نتیجهٔ پایدارتری دارد.
- برای خریدهای غیرضروری قانون ۲۴ ساعت بگذارید.
- پیش از خرید مواد غذایی، موجودی خانه و فهرست وعدههای چند روز آینده را بررسی کنید.
- اشتراکها و پرداختهای خودکار را هر سه ماه یکبار بازبینی کنید.
- برای تفریح خانوادگی سقف ماهانه تعیین کنید، نه اینکه آن را کاملاً حذف کنید.
برای خرجهای پیشبینیپذیر صندوق جداگانه داشته باشید
خرابی وسیلهٔ خانه، خرید لباس مدرسه، هزینهٔ درمان، بیمه، تعمیر خودرو یا مناسبتهای خانوادگی، اگرچه هر ماه رخ نمیدهند، ناگهانی هم نیستند. اشتباه رایج این است که این هزینهها از پسانداز اصلی یا کارت اعتباری پرداخت شوند.
برای هر هدف، هزینهٔ تقریبی سالانه را بر تعداد ماههای باقیمانده تقسیم کنید. اگر برآورد دقیق ممکن نیست، با مبلغی محافظهکارانه شروع کنید و پس از چند ماه آن را اصلاح کنید. صندوق هزینههای سالانه با صندوق اضطراری یکی نیست؛ اولی برای مخارج قابل پیشبینی و دومی برای اتفاقهای واقعی و فوری است.
درآمدهای اضافه را کامل خرج نکنید
پاداش، عیدی، اضافهکاری، فروش وسایل بلااستفاده یا درآمد پروژهای میتواند سرعت رسیدن به هدف را بیشتر کند، اما بهتر است همهٔ آن به مصرف نرسد. پیش از دریافت چنین پولی، سهم آن را مشخص کنید؛ برای نمونه بخشی برای ذخیره، بخشی برای بدهی و بخشی برای نیاز یا لذت خانوادگی.
این تقسیمبندی از دو افراط جلوگیری میکند: خرجکردن کامل درآمد اضافه و محرومکردن مداوم خانواده. اگر درآمد متغیر است، بودجهٔ اصلی را بر پایهٔ حداقل درآمد قابل اتکا ببندید و درآمد بیشتر را تا زمان قطعیشدن، پول قابل خرج محسوب نکنید.
اولین هدف را صندوق اضطراری کوچک قرار دهید
وقتی هنوز ذخیرهای ندارید، هدف نخست لازم نیست چند ماه هزینهٔ زندگی باشد. یک مبلغ اولیه برای پرداخت تعمیر ضروری، هزینهٔ درمان یا وقفهٔ کوتاه در درآمد تعیین کنید؛ سپس بعد از رسیدن به آن، هدف را مرحلهبهمرحله افزایش دهید.
صندوق اضطراری باید جدا از پول خرید و قبض باشد و برای تخفیف، خرید هیجانی یا هزینهای که از قبل میدانستید، استفاده نشود. اگر از آن برداشت کردید، بازسازی صندوق را به یکی از اولویتهای ماههای بعد تبدیل کنید.
هر ماه فقط یکبار برنامه را اصلاح کنید
بررسی روزانهٔ حساب میتواند خستهکننده باشد و برنامه را ناپایدار کند. در پایان هر ماه، سه عدد را مقایسه کنید: مبلغی که قرار بود پسانداز شود، مبلغی که واقعاً کنار گذاشته شد و هزینهای که بیشترین انحراف را ایجاد کرد.
اگر برنامه اجرا نشد، ابتدا مبلغ پسانداز را اصلاح کنید؛ هدف حذف کامل پسانداز نیست. همچنین هزینههای ضروری را با هزینههای قابل کاهش قاطی نکنید و از جبران یک ماه پرخرج با فشار غیرواقعی در ماه بعد پرهیز کنید.
جمعبندی: بهترین روشهای پسانداز ماهانه با درآمد محدود از یک مبلغ کوچک اما منظم، حساب یا پاکت جدا، کنترل هزینههای نشتکننده و صندوقهای مشخص برای مخارج آینده تشکیل میشوند. مبلغ مناسب، مبلغی است که بتوانید در ماههای سخت هم ادامهاش دهید؛ استمرار از اندازهٔ شروع مهمتر است.
