آمادگی برای شرایط اضطراری هنگام زندگی تنها با خرید وسایل زیاد شروع نمی‌شود؛ با یک برنامه روشن شروع می‌شود. اگر در خانه زمین بخورید، دچار بیماری ناگهانی شوید، برق یا آب قطع شود یا آتش‌سوزی رخ دهد، باید از قبل بدانید چگونه کمک می‌گیرید، از خانه خارج می‌شوید و با چه کسی تماس می‌گیرید.
هدف این برنامه حذف همه خطرها نیست. هدف این است که در دقایق اول، وقتی ممکن است مضطرب یا گیج باشید، تصمیم‌های حیاتی را از قبل ساده کرده باشید.
آمادگی برای شرایط اضطراری هنگام زندگی تنها از کجا شروع می‌شود؟
اول یک برگه اضطراری آماده کنید و آن را در محلی ثابت، مثل کنار یخچال یا نزدیک در ورودی، بگذارید. نسخه‌ای از اطلاعات آن را نیز در تلفن همراه ذخیره کنید؛ اما فقط به تلفن وابسته نباشید، چون ممکن است شارژ نداشته باشد یا در حادثه به آن دسترسی پیدا نکنید.
- نام و شماره دست‌کم دو فرد پاسخگو که از وضعیت زندگی شما خبر دارند
- آدرس کامل خانه، شماره واحد و نشانی قابل توضیح برای نیروهای امدادی
- نام داروهای ضروری، حساسیت‌های شناخته‌شده و بیماری‌های مهم
- شمارههای ضروری مانند اورژانس ۱۱۵، آتش‌نشانی ۱۲۵، پلیس ۱۱۰ و در صورت نیاز امداد ۱۱۲
- نام فردی که کلید یدک یا اجازه ورود اضطراری دارد
به نزدیکان خود بگویید اگر برای مثال تا زمان مشخصی پاسخگو نبودید، ابتدا پیام بدهند، سپس تماس بگیرند و در صورت ادامه بیخبری چه اقدامی انجام دهند. این توافق باید دقیق باشد؛ «اگر خبری نشد» برای هرکس معنای متفاوتی دارد.
خانه را برای خروج سریع و کمکگرفتن آماده کنید
در شرایط اضطراری، وسایل روی زمین، راهروی شلوغ یا قفل پیچیده میتواند چند دقیقه مهم را از بین ببرد. مسیر تخت تا در ورودی و مسیر حمام تا فضای اصلی خانه را خلوت نگه دارید و کف‌پوش‌های لغزنده یا لبه‌های برگشته را اصلاح کنید.
کلید خانه، تلفن همراه، چراغقوه و عینک را در محل‌هایی بگذارید که در تاریکی هم بتوانید به آن‌ها برسید. کلید یدک را زیر پادری یا داخل گلدان قرار ندهید؛ اگر فرد مطمئنی برای نگهداری آن ندارید، از روش امن دیگری استفاده کنید و محل کلید را عمومی نکنید.
در آشپزخانه، محل شیر اصلی گاز و آب، جعبه فیوز و کپسول آتش‌نشانی را بشناسید. بستن گاز یا برق فقط زمانی منطقی است که بدون نزدیک‌شدن به آتش، دود غلیظ یا سیم آسیب‌دیده بتوانید این کار را انجام دهید؛ در غیر این صورت، اولویت با خروج و تماس با نیروهای امدادی است.
یک کیف اضطراری کوچک اما قابل استفاده بسازید
کیف اضطراری نباید آن‌قدر سنگین باشد که هنگام عجله نتوانید آن را بردارید. آن را نزدیک خروجی خانه و دور از محل احتمالی دود، گرما یا رطوبت بگذارید و هر چند ماه یک‌بار باتری‌ها، تاریخ مصرف و کارکرد وسایل را بررسی کنید.
- چراغقوه و باتری اضافه
- پاوربانک شارژشده و کابل مناسب تلفن
- آب آشامیدنی و خوراکی ماندگار
- جعبه کمک‌های اولیه ساده و دستکش یک‌بارمصرف
- داروهای ضروری طبق دستور پزشک و فهرست داروها
- کپی مدارک ضروری، شماره تماس‌ها و مقدار کمی پول نقد
- ماسک ساده، دستمال، سوت و یک لباس یا کفش مناسب برای خروج
داروها را بدون مشورت پزشک کم‌وزیاد نکنید و از نگهداری مقدار غیرضروری داروهای حساس یا تاریخ‌گذشته خودداری کنید. این فهرست باید با نیازهای واقعی شما، فصل و شرایط ساختمان تنظیم شود، نه با وسایلی که فقط در فهرست‌های عمومی دیده‌اید.
برای چهار موقعیت پرتکرار، تصمیم از قبل داشته باشید
زمین‌خوردن یا ناتوانی ناگهانی
تلفن را در محلی بگذارید که از تخت یا محل استراحت قابل دسترسی باشد و تماس فرد مورد اعتماد را روی شماره‌گیری سریع قرار دهید. اگر می‌توانید، با صدای بلند کمک بخواهید یا به دیوار و در ضربه بزنید؛ اما برای بلندشدن عجله نکنید، چون حرکت ناگهانی ممکن است آسیب را بیشتر کند.
آتش‌سوزی یا بوی گاز
اگر دود یا آتش وجود دارد، برای جمع‌کردن وسایل یا پیدا کردن مدارک توقف نکنید. در صورت امکان از نزدیک‌ترین مسیر امن خارج شوید، از آسانسور استفاده نکنید و پس از رسیدن به محل امن با آتش‌نشانی تماس بگیرید. هنگام استشمام بوی گاز، کلید برق، فندک و هر وسیله‌ای که جرقه ایجاد می‌کند را روشن یا خاموش نکنید.
قطعی برق، آب یا اختلال ارتباطی
چراغقوه را به جای شمع در اولویت بگذارید، چون شعله باز در خانه تنها خطر آتش‌سوزی را بیشتر می‌کند. مقدار محدودی آب و خوراکی ماندگار داشته باشید و اگر قطعی طولانی شد، با مدیر ساختمان یا شرکت خدمات مربوط تماس بگیرید.
زلزله یا لرزش شدید ساختمان
در زمان لرزش، از پنجره‌ها، کمدهای بلند و اشیای آویزان فاصله بگیرید و به محل امنی پناه ببرید. بعد از توقف لرزش، احتمال پس‌لرزه، شکستگی شیشه، نشتی گاز و آسیب آسانسور را در نظر بگیرید و فقط از مسیر امن خارج شوید.
برنامه را یک‌بار تمرین کنید، نه فقط روی کاغذ
هر سه تا شش ماه، یک تمرین کوتاه انجام دهید: چراغ‌ها را خاموش کنید، مسیر خروج را بررسی کنید، محل کیف اضطراری را پیدا کنید و با فرد پشتیبان تماس آزمایشی بگیرید. اگر در این تمرین برای پیدا کردن کلید، کفش، تلفن یا شماره تماس سردرگم شدید، برنامه هنوز آماده اجرا نیست.
یک نفر را به‌عنوان تماس اصلی و فرد دیگری را به‌عنوان پشتیبان تعیین کنید. اگر این افراد در محله یا شهر دیگری زندگی می‌کنند، از قبل درباره زمان پیگیری و نحوه دسترسی به خانه توافق کنید. اطلاع دادن برنامه به یک فرد قابل اعتماد، با انتشار جزئیات زندگی یا آدرس برای افراد متعدد فرق دارد.
جمع‌بندی: آمادگی برای شرایط اضطراری هنگام زندگی تنها باید ساده و قابل اجرا باشد
برای شروع، سه کار انجام دهید: فهرست تماس و اطلاعات پزشکی را روی کاغذ بنویسید، کیف اضطراری را نزدیک خروجی بگذارید و یک برنامه مشخص برای بیخبری یا درخواست کمک با دو فرد مطمئن هماهنگ کنید. سپس مسیر خانه را برای خروج سریع بررسی و این برنامه را هر چند ماه یک‌بار تمرین کنید.
برنامه‌ای که در لحظه اضطراب بتوانید اجرا کنید، از فهرستی طولانی از وسایل و توصیه‌های پراکنده ارزشمندتر است.
